شمارهٔ ۷۲

خدایگانا آنی که شمع دولت تو چراغ و مشعله چرخ را کند روشن چو شمع بر تن من نعمت تو بر توست نطاق و جبه و دستار تا به پیراهن حکایت شب دوشین و شمع و طشت طلا که کرد همره این تیره رای شاه زمن ز رشک شعله نورش که بر فلک می رفت هزار بار فزون سوخت ماه را خرمن ز روشنایی او شد چو بزم کیخسرو سرای بنده که بد تیره چون چه بیژن شبم که بود چو امید دشمنت تاریک به دولت تو چو روز و دلت بشد روشن کنون ز حسرت آن بارگه که باقی باد همی گدازد و می ریزد اشک در دامن هوای گلشن و دیدار شاه می طلبد که خوش بود رخ زیبا و شمع در گلشن لگن نفاست جوهر نمود و کرد ابا ز خانه ای که ز سنگ اندر او بود هاون چو جنس خویش ندید و ز جفت ماند جدا شکسته خواست شد از غایت عنا و حزن ز من معاودت طشت خانه می طلبد چنانکه میل جواهر بود سوی معدن بماند شمعش در بنده خانه فی الجمله ولیک باز سوی طشت خانه تاخت لگن