غزل شمارهٔ ۱۰

به اوج کبریا کز پهلوی عجز است راه آنجا سر مویی گر اینجا خم شوی بشکن کلاه آنجا ادبگاه محبت ناز شوخی برنمی دارد چو شبنم سر به مهر اشک می بالد نگاه آنجا به یاد محفل نازش سحرخیزست اجزایم تبسم تا کجاها چیده باشد دستگاه آنجا مقیم دشت الفت باش و خواب ناز سامان کن به هم می آورد چشم تو مژگان گیاه آنجا خیال جلوه زار نیستی هم عالمی دارد ز نقش پا سری باید کشیدن گاه گاه آنجا خوشا بزم وفا کز خجلت اظهار نومیدی شرر در سنگ دارد پرفشانی های آه آنجا به سعی غیر مشکل بود ز آشوب دویی رستن سری در جیب خود دزدیدم و بردم پناه آنجا دل از کم ظرفی طاقت نبست احرام آزادی به سنگ آید مگر این جام و گردد عذرخواه آنجا به کنعان هوس گردی ندارد یوسف مطلب مگر در خود فرورفتن کند ایجاد چاه آنجا ز بس فیض سحر می جوشد از گرد سواد دل همه گر شب شوی روزت نمی گردد سیاه آنجا ز طرز مشرب عشاق سیر بینوایی کن شکست رنگ کس آبی ندارد زیر کاه آنجا زمینگیرم به افسون دل بی مدعا بیدل در آن وادی که منزل نیز می افتد به راه آنجا