غزل شمارهٔ ۱۰۲۷

دل از وسعت اگر شانی ندارد بیابان هم بیابانی ندارد در این دریا ندامت اعتبار است گهر جز اشک عریانی ندارد جنون می نالد از بی دستگاهی که عریانی گریبانی ندارد تو خواهی شیشه بشکن خواه ساغر طرب جز رنگ سامانی ندارد به خود می بال لیک از غصه خوردن تنور آرزو نانی ندارد محبت پیشه ای بگداز و خون ش که درد عشق درمانی ندارد کشد چون گردباد آخر ز حلقت گریبانی که دامانی ندارد در دل می زنی آزادیت کو مگر آیینه زندانی ندارد محبت دستگاه عافیت نیست تحیر ربط مژگانی ندارد تظلم دوری از اصل است ور نه نفس در سینه افغانی ندارد تحیر بسمل اشک نیازم به خون غلتیدنم جانی ندارد اگر عشق بتان کفر است بیدل کسی جز کافر ایمانی ندارد