غزل شمارهٔ ۱۰۶

گریک نفس آیینه کنی نقش قدم را بر خاک نشانی هوس ساغر جم را معنی نظران سبق هستی موهوم بیرون شق خامه ندیدند رقم را بیهوده در اندیشه هستی نگدازی تاگل نکنی راه صفا خیز عدم را آشفتگی آیینه تجرید جنون کن پرچم گل شهرت اثریهاست علم را بر نقد بزرگان جهان چشم ندوزی کاین طایفه درکیسه شمردند درم را آن راکه نفس مایه جمعیت روزی ست چون مار نباید همه پاکرد شکم را تا چاشنی فقر فراموش نگردد از مایده خلق گزیدیم قسم را آنجاکه به تحریررسد صفحه حسنت از نیزه خورشید تراشند قلم را تشریف ادب سنجی تعظیم نگاهت برپیکر ابروی بتان دوخته خم را بی پا و سر از بسکه دویدیم به راهت در آبله چون اشک شکستیم قدم را تا خجلت عصیان شود اظهار ندامت جای مژه بر دیده نهم دامن نم را بیدل چه اثر واکشد از درد برهمن نیشی نگشوده ست رگ سنگ صنم را