غزل شمارهٔ ۱۰۶۴

شرم قصورم از سخن شکوه اعتبار برد آینه درای عرق از نفسم غبار برد جز خط جاده ادب قاصد مدعا نبود لغزش پا به دامنم نامه به کوی یار برد بسکه به بارگاه فضل رسم قبول عام بود هرکه بضاعتی نداشت آرزوی نثار برد عبرت میکشان یاس سوخت دماغ مستی ام هرکه قدح به سنگ زد ازسر من خمار برد بی رخت از هجوم درد بسکه جنون بهانه ام رنگم اگر پری شکست ناله به کوهسار برد حرص در آرزوی جاه رنگ حضور فقر باخت نقد بساط عالمی فکر همین قمار برد زبن عملی که وهم خلق غره طاقت خود است جز به عدم نمی توان حسرت مزد کار برد شعل هوس به هیچکس نوبت آگهی نداد ذوق حنا ز دست ما دامن آن نگار برد چون نفس از فسون دل آبله پای حیرتم جز غم کوتهی نبود ازگره آنچه تار برد آه که گوش عبرتی محرم راز ما نشد ناله به هرکجا دمید ریشه به پنبه زار برد تا رقم چه مدعا سرخط کلک آرزوست دیده سیاهیی که داشت کاتب انتظار برد بیدل ازبن دو دم نفس کایت عبرت است و بس شخص عدم ز نام من خجلت اشتهار برد