غزل شمارهٔ ۱۰۸۸

پیش ارباب حسب ترک نسب باید کرد پرده دیده و دل فرش ادب باید کرد کاروانها همه محمل کش یأس است اینجا ناله را بدرقه سعی طلب باید کرد باعث گریه درین دشت اگر چیزی نیست الم بیکسیی هست سبب بایدکرد گر شود پیش تو منظور نثار نگهی گوهر جان به هوس تحفه لب باید کرد جمع بودن به پریشان صفتی آسان نیست روزها در قدم زلف تو شب باید کرد زبن توهمکده سامان دگر نتوان یافت جز دمی چند که ایثار تعب بایدکرد ترک لذات جهان مفت سلامت شمرید این شکر قابل آن نیست که تب بایدکرد جیب ها موج طربگاه حضور دریاست فکر خود کن گرت اندیشه رب باید کرد نم آب و کف خاکی بهم آمیخته است هر چه آید ز تو کاری ست عجب باید کرد بیدل این انجمن وهم دگر نتوان یافت درد هم مفت تماشاست طرب باید کرد