غزل شمارهٔ ۱۱۲۹

حدیث عشق شودناله ترجمانش و لرزد چو شیشه دل که کشد تیغ از میانش و لرزد قیامت است بر آن بلبلی که از ادب گل پر شکسته کشد سر ز آشیانش و لرزد به هر نفس زدن از دل تپیدن است پرافشان چو ناخدا گسلد ربط بادبانش و لرزد به وحشتی است درین عرصه برق تازی فرصت که پیک وهم زند دست درعنانش ولرزد به خون تپیده ضبط شکسته رنگی خویشم چو مفلسی که شود گنج زر عیانش و لرزد اگر به خامه دهم عرض دستگاه ضعیفی ز ناله رشته کشد مغز استخوانش و لرزد ز سوز سینه ی من هر که واکشد سر حرفی چو نبض تب زده برخود تپد زبانش و لرزد به عرصه ای که شود پرفشان نهیب خدنگت فلک چو شست ببوسد زه کمانش و لرزد خیال چین جبینت به بحر اگر بستیزد به تن ز موج دود رعشه ناگهان اش و لرزد گداخت زهره نظاره دورباش حیایت چو شب روی که کند بیم پاسبانش و لرزد شکسته رنگی عاشق اگر رسد به خیالش چو شاخ گل برد اندیشه خزانش و لرزد غبار هستی بیدل ز شرم بیکسی خود به خاک نیزکند یاد آستانش و لرزد حدیث کاکل و زلف تو بیدل ار بنگارد چو رشته تاب خورد خامه در بنانش و لرزد