غزل شمارهٔ ۱۱۸۲

مرا این آبرو در عالم پرواز بس باشد که بال افشاندنم خمیازه یاد قفس باشد به منزل چون رسد سرگشته ای کز نارساییها بیابان مرگ حیرت از غبار پیش و پس باشد تواند بیخودی زین عرصه گوی عافیت بردن که چون اشک یتیمان در دویدن بی نفس باشد در این محفل خجالت می کشم از ساز موهومی کمال عشق من ای کاش در خورد هوس باشد گلی پیدا نشد تا غنچه ای نگشود آغوشش در این گلشن ملال از میوه های پیشرس باشد به داغ آرزویی می توان تعمیر دل کردن بنای خانه آیینه یک دیوار بس باشد امل پیما ندارد غیرتسخیر هوس جهدی نشاط عنکبوتان بستن بال مگس باشد ضعیفان دستگیر سرفرازان می شوند آخر به روز ناتوانیها عصای شعله خس باشد ندارد دل جز اسباب تپیدن عشرت دیگر همان فریاد حسرت باده جام جرس باشد به دل هم تا توانی چون نفس مایل مشو بیدل مبادا سیر این آیینه در راهت قفس باشد