غزل شمارهٔ ۱۲۴۸

دل شهره تسلیم ز ضبط نفسم شد قلقل به لب شیشه شکستن جرسم شد پرواز ضعیفان تب و تاب مژه دارد بالی نگشودم که نه چاک قفسم شد فریاد زگیرایی قلاب محبت هر سوکه گذشتم مژه او عسسم شد تا چاشنی بوسی ازآن لعل گرفتم شیرینی لذات دو عالم مگسم شد گفتم به نوایی رسم از ساز سلامت دل زمزمه تعلیم نبی بی نفسم شد کو خواب عدم کز تب و تابم کند ایمن چون شمع گشاد مژه در دیده خسم شد بر هرخس و خاری که در این باغ رسیدم شرم نرسیدن ثمرپیشرسم شد سرتا قدمم در عرق شمع فرورفت یارب زکجا سیر گریبان هوسم شد عنقای جهان خودم اما چه توان کرد این یک دو نفس الفت بیدل قفسم شد