غزل شمارهٔ ۱۲۹۹

رشته بگسیخت نفس زیر و بم ساز نماند گوش ما باز شد امروز که آواز نماند واپسی بین که به صد کوشش ازین قافله ها بازماندن دو قدم نیز ز ما باز نماند ترک جرات کن اگر عافیتت می باید آشیان در ته بال است چو پرواز نماند ساز اظهار جز انجام نفس هیچ نبود خواستم درد دلی سرکنم آغاز نماند شرم مخموری ام از جبهه مینای غرور عرقی ریخت که می در قدح راز نماند با همه نفی سخن شوخی معنی باقیست بال و پر ریخت گل و رنگ ز پرواز نماند غنچه راز ازل نیم تبسم پرداخت پرده غیر هجوم لب غماز نماند سایه از رنگ مگر صرفه تحقیق برد هرچه ما آینه کردیم به پرداز نماند موج ما را زگهر پای هوس خورد به سنگ سعی لغزید به دل گرد تک وتاز نماند بیدل این باغ همان جلوه بهار است اما شوق ما زنگ زد آیینه گداز نماند