غزل شمارهٔ ۱۵۱۱

شب که وصل آغوش پرداز دل دیوانه بود از هجوم زخم شوق آیینه ما شانه بود عشق می جوشید هرجاگرد شوخی داشت حسن رنگ شمع از پرفشانی عالم پروانه بود یاد آن عیشی که از رنگینی بیداد عشق سیل در ویرانه من باده در پیمانه بود از محیط ما و من توفان کثرت اعتبار نه صدف گل کرد اماگوهر یکدانه بود از تپیدنهای دل رنگ دو عالم ربختند هر کجا دیدم بنایی گرد این ویرانه بود راز دل از وسعت مشرب به رسوایی کشید دامن صحرا گریبان چاکی دیوانه بود خانه وبرانی به روی آتش من آب ریخت سوختنها داشتم چون شمع با کاشانه بود جرم آزادیست کر نشناخت ما را هیچکس معنی بیرنگ ما از لفظ پر بیگانه بود عالمی را سعی ما و من به خاموشی رساند بهر خواب مرگ شور زندگی افسانه بود اختلاط خلق جز ژولیدگی صورت نبست هر دو عالم پیچش یک گیسوی بی شانه بود چشم لطف از سخت رویان داشتن بی دانشی ست سنگ در هرجا نمایان گشت آتشخانه بود دوش حیرانم چه می پیمود اشک از بیخودی کز مژه تا خاک کویش لغزش مستانه بود مفت سامان ادب کز جلوه غافل می روبم چشم واکردن دلیل وضع گستاخانه بود هرکجا رفتیم سیر خلوت دل داشتیم بیدل آ غوش فلک هم روزنی زین خانه بود