غزل شمارهٔ ۱۵۱۲

محوتسلیمیم اما سجده لغزش مایه بود سر خط پیشانی ما را مداد از سایه بود یک نفس با مهلتی سودا نکردیم آه عمر این حباب بی سر وپا پرتنک سرمایه بود مایه بالیدن ما پهلوی خود خوردنست درگداز استخوان شمع شیر دایه بود ناله فرهاد می آید هنوز از بیستون رونق تفسیر قرآن وفا این آیه بود این شماتتهای یاران زیر چرخ امروز نیست خانه شطرنج تا بوده ست خوش همسایه بود التفات نازی از مژگان سیاهی داشتیم هرکجا رفتیم از خود بر سر ما سایه بود محمل نازش ز صحرایی که بال افشان گذشت گرد اگر برخاست طاووس چمن پیرایه بود بید ل از چاک جگر چون صبح بستم نردبان منظری کز خود برآیم با فلک هم پایه بود