غزل شمارهٔ ۱۵۳۹

دلیل شکوه من سعی نارسا نشود ز پافتادگی ام ناله را عصا نشود ز اشک راز محبت به دیده توفان کرد دل گداخته آیینه تا کجا نشود علا ج خسته دلیها مجوز ز طبع درشت که نرم تا نشود سنگ مومیا نشود بیان اگر همه مضروف خامشی باشد چه ممکن است که پامال مدعا نشود ز چرب و خشک به هر استخوان سر اغی هست هما وگر نه چرا مایل گدا نشود به پیری آنکه دل از شوخی هوس برداشت به راستی که خجالت کش عصا نشود جنون چشم ترا دستگاه شوری نیست که سرمه در نظرش بالد و صدا نشود ازبن ستمکده سامان رنگ پیدایی خجالتی ست که یا رب نصیب ما نشود به سعی بی اثری نچنان پرافشان باش که شبنمت گرهء خاطر هوا نشود دل شکفته ندارد سراغ جمعیت بر این گره قدری جهد کن که وانشود به دود وهم گر از چرخ بگذرم بیدل دماغ نیستی شعله ام رسا نشود