غزل شمارهٔ ۱۶۰۵

سران ز نسخه تسلیم باب بردارید جبین به خاک نهید انتخاب بردارید جمال مقصد سعی جهان معاینه است ز نقش پا نفسی گر نقاب بردارید عمارتی اگر از آب و گل توان برداشت دل از خیال جهان خراب بردارید هزار موج در این بحر قاصد هوس است ز نامه همه مهر حباب بردارید سواد وادی امکان سراب تشنه لبی است ز چشمه سار گداز دل آب بردارید جنون حکم قضا تیغ برکف استاده است سری که نیست به گردن ز خواب بردارید مرا به سایه بخت سیه شکر خوابی ست ز خاک من علم آفتاب بردارید هجوم خنده نم چشم می کند ایجاد به هرگلی که رسید این گلاب بردارید کرشمه نگهش از سوال مستغنی ست نظر به سرمه کنید و جواب بردارید به جرم کج نظری دور گرد تحقیقم خط خطاست گر از تیر تاب بردارید ز هستی ام غلطی رفته در حساب عدم مرا چو نقطه شک زبن کتاب بردارید غباربیدل ما راکه دستگیر شود اگر نسیم توان شد صواب بردارید