غزل شمارهٔ ۱۶۶

مآل کار نقصانهاست هر صاحب کمالی را اگر ماهت کنند از دست نگذاری هلالی را رمیدنها ز اوضاع جهان طرز دگر دارد به وحشت پیش باید برد ازین صحرا غزالی را به بقش نیک وبد روشندلان رادست رد نبود کف آیینه می چیندگل بی انفعالی را بساط گفتگو طی کن که در انجام کار آخر به حکم خامشی پیچیدن است این فرش قالی را وبال رنج پیری برنتابد صاحب جوهر چنار آتش زند ناچار دلق کهنه سالی را درین وادی که خاک است اعتبار جهل و دانشها غباری بر هوادان قصر فطرتهای عالی را به وحدتخانه دل غیر دل چیزی نمی گنجد براین آیینه جز تهمت مدان نقش مثالی را اگر خرسندی دل آبیار مزرعت باشد چوتخم آبله نشو ونماکن پایمالی را به چنگ اغنیا دامان فقر آسان نمی افتد که چینی خاک گردد تا شود قابل سفالی را چه امکان است بیدل منعم از غفلت برون آید هجوم خواب خرگوش است یکسر شیر قالی را