غزل شمارهٔ ۱۶۷۷

بر خیالی چیده ایم از دیده تا دل انتظار لیلی این انجمن وهم است و محمل انتظار تا دل از امید غافل بود تشویشی نبود ساز استغنای ما را کرد باطل انتظار هرکه را دیدیم فکری آنسوی تحقیق داشت بیکرانی رفت از این دریای ساحل انتظار از هوس جز ناامیدی با چه پردازدکسی جست وجو آواره است و پای در گل انتظار نقش پا هر گامت آغوش دگر وامی کند ای طلب شرمی که دارد چشم منزل انتظار قطره ات دریاست گر از وهم گوهر بگذری عالمی را کرده است از وصل غافل انتظار چشم واکردیم اما فرصت دیدار کو بر شرارکاغذ ما بست محمل انتظار عمرها شد از توقع آبیار عبرتیم ریشه کشت امل خاک است و حاصل انتظار بر شبستان خیال وهم و ظن آتش زنید شمع خاموش است و می سوزد به محفل انتظار وعده احسان به معنی ازگدایی نیست کم از کرم ظلم است اگر خواهد ز سایل انتظار مرده ایم اما همان صبح قیامت در نظر این کفن می پرورد در چشم بسمل انتظار در محبت آرزو را اعتبار دیگر است این حریفان وصل می خواهند و بیدل انتظار