غزل شمارهٔ ۱۶۷۸

چشم واکن رنگ اسرار دگر دارد بهار آنچه در وهمت نگنجد جلوه گر دارد بهار ساعتی چون بوی گل از قید پیراهن برآ از تو چشم آشنایی اینقدر دارد بهار کهکشان هم پایمال موج توفان گل است سبزه را از خواب غفلت چند بردارد بهار از صلای رنگ عیش انجمن غافل مباش پاره هایی چند بر خوان جگر دارد بهار چشم تا واکرده ای رنگ از نظرها رفته است از نسیم صبح دامن بر کمر دارد بهار بی فنا نتوان گلی زین هستی موهوم چید صفحه ما گر زنی آتش شرر دارد بهار از خزان آیینه دارد صبح تا گل می کند جز شکستن نیست رنگ ما اگر دارد بهار ابر می نالد کز اسباب نشاط این چمن هرچه دارد در فشار چشم تر دارد بهار ازگل و سنبل به نظم و نثر سعدی قانعم این معانی درگلستان بیشتر دارد بهار مو به مویم حسرت زخمت تبسم می کند هرکه گردد بسملت بر من نظر دارد بهار زین چمن بیدل نه سروی جست و نه شمشاد رست از خیال قامتش دودی به سر دارد بهار