غزل شمارهٔ ۱۷۵۰

تب و تاب بیهده تا کجا به گشاد بال و پر از نفس سر رشته وقف گره کنم دلی آورم به بر از نفس به هزار کوچه شتافتم چه ترانه ها که نیافتم رگی از اثر نشکافتم که رسد به نیشتر از نفس غم زندگی به کجا برم ستم هوس به که بشمرم چو حباب هرزه نشسته ام به فشار چشم تر از نفس سر و کار فطرت منفعل به خیال می کندم خجل که چرا عیار گداز دل نگرفت شیشه گر از نفس ز جنون فرصت پرفشان نزدودم آینه وفا چو شرار داغم از آتشی که نگشت صرفه بر از نفس تک و تاز عرصه بی نشان به خیال می بردم کشان به هوا اگر ندهد عنان به کجا رسد سحر از نفس به غبار عالم وهم و ظن نرسیده ای که کنی وطن عبث انتظار عدم مده به شتاب پیشتر از نفس به دو دم تعلق آب و گل مشو از حضور عدم خجل که نشاط خانه آینه نبرد غم سفر از نفس ز ترانه نی نوحه گر به خروش هرزه گمان مبر همه را به عالم بی اثر اثری ست در نظر از نفس کلف تصور زندگی مفکن به گردن آگهی چقدر سیه شود آینه که به ما دهد خبر از نفس مگشا چو بیدل بیخبر در هر ترانه بی اثر بفشار لب به هم آنقدر که هوا رود به در از نفس