غزل شمارهٔ ۱۷۵۱

ای دلت صیاد راز از لب مده بیرون نفس کز خموشی رشته می بندد به صد مضمون نفس با خیال از حسن محجوب تو نتوان ساختن حیرتم در دل مگر آیینه دزدد چون نفس چشم مخمور تو هر جا سرخوش دور حیاست نشیه خون کرده ست در رنگ می گلگون نفس طبع دانا را خموشی به که گوهر در محیط از حبابی بیش نبود گر دهد بیرون نفس تا ز خودداری برون آیی طریق درد گیر چون رسد در کوچه نی می شود محزون نفس ساز هستی اقتضای دوری تحقیق داشت موج را آخر برآورد از دل جیحون نفس لاف عزت تا کجا بر باد اقبالت دهد ای سحر زین بیش نتوان برد بر گردون نفس جز به زیر خاک آواز کرم نتوان شنید اغنیا از بسکه دزدیدند چون قارون نفس زندگی پر وحشی است ای بیخبر هشیار باش بهر تسخیر هوا تا کی کند افسون نفس دل مقامی نیست کانجا لنگر اندازد کسی از خیال خانه آیینه بگذر چون نفس درد انشا می کند کسب کمال عاجزان مصرع آهی ست بیدل گر شود موزون نفس