غزل شمارهٔ ۱۸۰۶

مرغی که پر افشاند به گلزار خیالش پرواز سپردند به مقراض دو بالش سرگشتگی ذره ز خورشید عیان است ای غافل حالم نظری کن به جمالش در غنچه دل رنگ بهار هوسی هست ترسم که شکستن ندهد عرض کمالش چون لاله به حسنی نرسد آینه دل تا داغ خیالت نشود زینت خالش زین گونه که هر لحظه جمال تو به رنگیست آیینه ما چند دهد عرض مثالش هرذره که آید به نظر برق رم ماست عالم همه دشتی ست که ماییم غزالش از الفت دل نیست نفس را سر پرواز این موج حبابی ست گره در پر و بالش مخمل صفت اظهار قماشی که تو داری خوابی ست که تعبیر نمایی به خیالش هر چند برون جستن از این باغ محالست دامن به هوا می شکند سعی نهالش از عاجزی بیدل بیچاره چه پرسی نقش قدمت بس بود آیینه حالش