غزل شمارهٔ ۱۸۴۲

از قناعت خاک باید کرد در انبان حرص آبرو تا کی شود صرف خمیر نان حرص هیچ دشتی نیست کز ریگ روان باشد تهی بر نمی آید حساب از ریزش دندان حرص هر طرف مژگان گشایی عالم خمیازه است از زمین تاآسمان چاک است در دامان حرص دعوت فغفور ماتمخانه کرد آفاق را موکشی زایل نشد ازکاسه های خوان حرص ای حریصان رحم بر احوال یکدیگر کنید آب شد سعی نفس جان شما و جان حرص تا به کی باشد کسی سودایی سود و زیان تخته می گردد به یک خشت لحد دکان حرص عالمی اسباب بر هم چید و زین دریا گذشت تا نفس داری تو هم پل بند از سامان حرص خاک هم از شوخی ابرام دام آسوده نیست از تصنع کیست پوشد چشم بی مژگان حرص تا نبندی سنگ بر دل از تقاضای طلب معنی دل چیست نتوان یافت در دیوان حرص گه غم یعقوب وگه ناز زلیخا می کشیم یوسف ما را که افکند آه در زندان حرص مردگان را نیز سودای قیامت در سر است زنده می دارد جهانی را همین احسان حرص خواه برگنج قناعت خواه در قصر غنا روزکی چند است بیدل هرکسی مهمان حرص