غزل شمارهٔ ۱۸۸۷

چه دهد تردد هرزه ات ز حضور سیر و سفر به کف که به راه ما نگذشته ای قدمی ز آبله سر به کف دلت از هوس نزدوده ای ره معنیی نگشوده ای ز جنون سر به هوا مرو چو سحاب دامن تر به کف ستم است میل طبیعتت به غبار عالم بی بقا ز محیط تا قدحت رسد مشکن خمار نظر به کف ز غرور طاقت بی یقین مفروش ما و من آنقدر که رسی به عرصه امتحان زگداز زهره جگر به کف کشد از مزاج تو تا به کی در فیض تهمت بستگی زگشاد عقده دست و دل به درآکلید سحر به کف تو بهشت نقد حقیقتی به امید نسیه الم مکش بگذر ز عشرت مبهمی که رسد زمان دگر به کف نه مرا بضاعت و طاقتی نه تو را دماغ مروتی ز نیاز پنبه در آستین چه برم به سنگ شرر به کف به غبار نم زده داشتم دو جهان ذخیره عافیت چو سحر زدم به فضولیی که نه بال ماند و نه پر به کف به هزار گنج گهر کسی نخرد برات مسلمی به حقیقت گل این چمن نرسیده خواجه زر به کف نه به عزت آنهمه مایلم نه به جاه و رتبه مقابلم صدف قناعت بیدلم ز دل شکسته گهر به کف