غزل شمارهٔ ۱۹۱

نیست خاکستر ما شعله صفت بستر ما رنگ آرام برون تاخته از پیکر ما ناله ها در شکن دام خموشی داریم خفته پرواز در آغوش شکست پر ما اشک شمعیم که از خجلت اظهار نیاز با عرق می چکد از جبهه خود گوهر ما معنی آبله بسته به خون جگریم بی تأمل نگذشته ست کسی از سر ما بس که مخمور تمنای تو رفتیم به خاک گل خمیازه توان چید ز خاکستر ما بی جمالت به لباس مژه اشک آلود می کند روز سیه گریه به چشم تر ما در مقامی که سخن آینه پرداز دل است چون خموشی نفس سوخته شد جوهر ما معنی سرخط پیشانی ما نتوان خواند چون شرر گم شده در سنگ پی اختر ما کینه ما اثر جنبش مژگان دارد نخلیده ست مگر در دل خود نشتر ما یک قلم نسخه وارستگی آینه ایم هیچ نقشی نبرد سادگی از دفتر ما همه جا عرض سبک روحی شبنم داریم دل سنگین نشود همچو گهر لنگر ما حاصل جام امل نشیه آزادی نیست تا قفس می رسد اندیشه مشت پر ما بس که جان سختی ما آینه خجلت بود هرکه شد آب ز درد تو گذشت از سر ما بیدل از همت مخمور می عشق مپرس بی گداز دو جهان پر نشود ساغر ما