غزل شمارهٔ ۱۹۷

رنگ شوخی نیست در طبع ادب تخمیر ما حلقه می سازد صدا را نسبت زنجیر ما مزرع بی حاصل جسم آبیار عیش نیست ناله باید کاشتن در خاک دامنگیر ما بی سبب چون سایه پامال دو عالم عبرتیم خواب کو تا مخملی بافد به خود تعبیر ما نسخه جمعیت دل گر به این آشفتگی ست نیست ممکن لب به هم آوردن از تقریر ما سطری از مشق دبستان جنون آشفته نیست بر خط پرگار نازد حلقه زنجیر ما صبح از وهم نفس گر بگذرد شبنم کجاست غیر شرم اعتبار آبی ندارد شیر ما آخر از ناراستی با دور گردون ساختیم بس که کج بود از کمان بیرون نیامد تیر ما آرزوها در طلسم لاغری می پرورد خانه صیاد یعنی پهلوی نخجیر ما انتظار رنگ های رفته می باید کشید خامه نقاش مژگان ریخت در تصویر ما حسرت منزل جنون ایجاد چندین جستجوست شام گردد صبح تا کوته شود شبگیر ما در بنای رنگ ما گرد شکست امروز نیست ابروی معمار چینی داشت در تعمیر ما عبرت انشا بود بیدل نسخه ایجاد شمع از جبین بر نقش پا زد سرخط تقدیر ما