غزل شمارهٔ ۱۹۷۰

دیده مشتاقی از هر مو به بار آورده ام نخل بادامی ز باغ انتظار آورده ام ششجهت دیدارگل می چیند از اجزای من از تحیر زور بر آیینه زار آورده ام حاصل معنیست با حسن عبارت ساختن کعبه جویان رو به خاک پای یار آورده ام تاکشد شوق انتظار خجلت از افسردگی رنگ می جستم براتی بر بهار آورده ام چشم آن دارم که گیرم عالمی را در کنار چون مژه هر چند یک آغوش وار آورده ام ای ادب بگذار تا مشق جنونی سرکنم آخر این لوح جبین بهر چه کار آورده ام سادگی می خندد از آیینه اندیشه ام دل ندارد هیچ و من بهر نثار آورده ام ذره را از خودفروشی شرم باید داشتن بی فضولی نیست هر چند انکسار آورده ام بیدلانت عالمی دارند در بار نیاز تحفه ام این بس که خود را در شمار آورده ام