غزل شمارهٔ ۱۹۸

نغمه رنگ افتاده نقش بی نشان تأثیر ما مطربی کو کز سر ناخن کشد تصویر ما سرمه تفسیر حیا عنوان کتاب عبرتیم تهمت تقریر نتوان بست بر تحریر ما قبل و بعد عالم تجدید تجدید است و بس نیست تقدیمی که بیشی جوید از تأخیر ما از شرار سنگ نتوان بست نام روشنی رنگ شب درد چراغ خانه دلگیر ما ای فلک بر آه ما چندین میفشان دست رد کز کمانت ناگهان زه بگسلاند تیر ما از خروش آباد توفان جنون جو شیده ایم بی صدا نقاش هم مشکل کشد زنجیر ما شرم هستی عالمی را در عرق خوابانده است یک گره دارد چو شبنم رشته تسخیر ما از طلسم خاک اگر گردی دمد افشانده گیر کرد پیش از خواب دیدن خواب ما تعبیر ما پای در دامان ناز از خویش می باید رمید سایه مژگان صیادی ست بر نخجیر ما خاک بی آبیم اما شرم معمار قضا تا نمی در جبهه دارد نیست بی تعمیر ما کشته خاصیت شمشیر بیداد توایم رنگ تا باقی ست خون می ریزد از تصویر ما بیدل افلاس آبروی مرد می ریزد به خاک بی نیامی برد آخر جوهر از شمشیر ما