غزل شمارهٔ ۲۰۸

ز فسانه لب خامش که رسید مژده به گوش ما که سخن گهر شد و زد گره به زبان سکته خروش ما کله چه فتنه شکسته ای که ز حرف تیغ تبسمت به سحر رسانده دماغ گل لب زخم خنده فروش ما نفس از ترانه ساز دل چه فشاند بر سر انجمن که صدای قلقل شیشه شد پری جنون زده هوش ما به نگاه عبرتی آب ده ز مآل جرأت جستجو که به چشمت آینه می کشد کف پای آبله پوش ما به جنونی از خم بی خودی زده ایم ساغر ما و من که هزار صبح قیامت است و کفی ز مستی جوش ما همه را ربوده ز دست خود اثر نوید رسیدنت ز وداع ما چه خبر دهد به دل شکسته سروش ما تب شوق سجده نیستی چه فسون دمیده بر انجمن که چو شمع تا قدم از جبین همه سر نشسته به دوش ما ز نشاط محفل زندگی, به چه نازد امشب منفعل قدحی مگر به عرق زند ز خمار خجلت دوش ما دگر از تعین خودسری چه کشیم زحمت سوختن که فتاد بر کف پا کنون نگه چراغ خموش ما نرسید فطرت هیچ کس به خیال بیدل و معنی اش همه راست بی خبری و بس چه شعور خلق و چه هوش ما