غزل شمارهٔ ۲۰۹

افتاده زندگی به کمین هلاک ما چندان که وارسی به سر ماست خاک ما ذوق گداز دل چه قدر زور داشته ست انگور را ز ریشه برآورد تاک ما بردیم تا سپهر غبار جنون چو صبح بر شمع خنده ختم شد از جیب چاک ما تاب و تب قیامت هستی کشیده ایم از مرگ نیست آن همه تشویش و باک ما کهسار را ز ناله ما باد می برد کس را به درد عشق مباد اشتراک ما قناد نیست مایده آرای بزم عشق لذت گمان مبر که زمخت است زاک ما پست و بلند شوخی نظاره هیچ نیست مژگان بس است سر به سمک تا سماک ما آخر به فکر خویش فرورفتن است و بس چون شمع کنده است گریبان مغاک ما صیقل مزن بر آینه عرض انفعال ای جهد خشک کن عرق شرمناک ما بیدل ز درد عشق بسی خون گریستی تر کرد شرم اشک تو دامان پاک ما