غزل شمارهٔ ۲۱۰

به خیال چشم که می زند قدح جنون دل تنگ ما که هزار میکده می دود به رکاب گردش رنگ ما به حضور زاویه عدم زده ایم بر در عافیت که ز منت نفس کسی نگدازد آتش سنگ ما به دل شکسته از این چمن زده ایم بال گذشتنی که شتاب اگر همه خون شود نرسد به گرد درنگ ما کسی از طبیعت منفعل, به کدام شکوه طرف شود نفس آبیار عرق مکن ز حدیث غیرت جنگ ما به فسون هستی بی خبر ز شکست شیشه دل, حذر شب خون به خواب پری مبر ز فسانه های ترنگ ما گهری ز هر دو جهان گران شده خاک نسبت جسم و جان سبکیم این همه کاین زمان به ترازو آمده سنگ ما ز دل فسرده به ناله ای نرسید تاب وتب نفس ببرید ناخن مطرب از گره بریشم چنگ ما سخن غرور جنون اثر به زبان جرأت ماست تر مژه بشکنی به ره نظر پر اگر دهی به خدنگ ما چه فسانه ازل و ابد چه امل طرازی حرص و کد به هزار سلسله می کشد سر طره تو ز چنگ ما ز غبار بیدل ناتوان دل نازکت نشود گران که رود ز یاد تو خودبه خود چو نفس ز آینه زنگ ما