غزل شمارهٔ ۲۱۰۹

شبی کز خیال تو گل چیده بودم هم آغوش صد جلوه خوابیده بودم چرا آب گوهر نباشد غبارم به راه تو یک اشک غلتیده بودم نهان از تو می باختم با تو عشقی تو فهمیده بودی نفهمیده بودم کس آیینه دارت نشد ورنه من هم به حیرت امیدی تراشیده بودم به رنگی ست چون سایه ام جوش غفلت که می رفتم از خویش و خوابیده بودم طریق وفا تلخکامی ندارد شکر بود اگر خاک لیسیده بودم بنازم به اقبال درد محبت که تا چرخ یک ناله بالیده بودم ز وهم ای جنون عقده ام وانکردی به خویش آنقدرها نپیچیده بودم تماشا خیال است و دیدار حیرت ز آیینه این حرف پرسیده بودم چو گل چاک می رو بد از پیکر من ندانم برای چه خندیده بودم به مژگان گشودن نهان گشت بیدل جمالی که پیش از نگه دیده بودم