غزل شمارهٔ ۲۱۱

سلسله شوق کیست سرخط آهنگ ما رشته به پا می پرد از رگ گل رنگ ما نقد جهان فسوس سهل نباید شمرد دل به گره بسته است آبله در چنگ ما با همه افسردگی جوش شرار دلیم خفته پریخانه ای در بغل سنگ ما درتپش آباد دل قطع نفس می کنیم نیست ز منزل برون جاده و فرسنگ ما پرده ساز نفس سخت خموشی نواست رشته مگر بگسلد تا دهد آهنگ ما در قفس عافیت هرزه فسردیم حیف شور شکستی نزد گل به سر رنگ ما سعی گهر برگرفت بار دل از دوش موج آبله چشمی ندوخت بر قدم لنگ ما عالم بی مطلبی, عرصه پرخاش کیست نیست روان خون زخم جز عرق از جنگ ما رشته چندین امل یک گره آمد به عرض بر دو جهان مهر زد یأس دل تنگ ما بیدل از اقبال عجز در همه جا چیده است آبله و نقش پا افسر و اورنگ ما