غزل شمارهٔ ۲۱۱۶

درین گلشن نه بویی دیدم و نی رنگ فهمیدم چو شبنم حیرتی گل کردم و آیینه خندیدم گشود از نفی خویشم پرده اثبات بی رنگی پری در جلوه آمد تا شکست شیشه نالیدم ز موهومی به دل راهی نبردم آه محرومی شدم عکس و برون خانه آیینه خوابیدم تحیر پیشم آمد ای سرشک از یاد دیداری تو راهی باش من بر جوهر آیینه پیچیدم چو صبح از برگ ساز بی کسی هایم چه می پرسی غباری داشتم بر روی زخم خویش پاشیدم خوشا آیینه داری های عرض ناز معشوقان بهارش گل نشان بود و من از خود رنگ پیچیدم درین محفل که خجلت مایه است اسباب پیدایی چو اشک از چهره هستی عرق واری تراویدم غبارم داشت سطری چند تحریر پریشانی به مهر گردباد امروز مکتوبش رسانیدم ز چندین پیرهن بر قامت موزون عریانی لباس عافیت چسبان ندیدم چشم پوشیدم مرا از وهم عقبا سخت می ترسانی ای واعظ به این تمهید اگر مردی برآر از ملک امیدم ز فرق و امتیاز کعبه و دیرم چه می پرسی اسیر عشق بودم هر چه پیش آمد پرستیدم خموشی در فضای دل صفا می پرورد بیدل غباری داشت گفت وگو نفس در خویش دزدیدم