غزل شمارهٔ ۲۱۲

آیینه چندین تب و تاب است دل ما چون داغ جنون شعله نقاب است دل ما عمری ست که چون آینه در بزم خیالت حیرت نگه یک مژه خواب است دل ما ماییم و همین موج فریب نفسی چند سرچشمه مگویید سراب است دل ما پیمانه ما پر شود آن دم که ببالیم در بزم تو هم ظرف حباب است دل ما آتش زن و نظاره بی تابی ما کن جز سوختن آخر به چه باب است دل ما لعل تو به حرف آمد و دادیم دل از دست یعنی به سؤ ال تو جواب است دل ما ما جرعه کش ساغر سرشار گدازیم شبنم صفت از عا لم آب است دل ما تا چیست سرانجام شمار نفس آخر عمری ست که در پای حساب است دل ما حسرت ثمر کوشش بی حاصل خویشیم ازبس که نفس سوخت کباب است دل ما دریا به حبابی چه قدر جلوه فروشد آیینه وصلیم و حجاب است دل ما صد سنگ شد آیینه و صد قطره گهر بست افسوس همان خانه خر اب است دل ما تا جنبش تار نفس افسانه طراز است بیدل به کمند رگ خواب است دل ما