غزل شمارهٔ ۲۱۲

ماهرخان که داد عشق عارض لاله رنگشان هان به حذر شوید از غمزه شوخ و شنگشان ناله زار عاشقان اشک چو خون بی دلان هیچ اثر نمی کند در دل همچو سنگشان با دل ریش عاشقان وه که چه ها نمی کنند ابرو چون کمانشان غمزه چون خدنگشان از لب و زلف و خال و خط دانه و دام کرده اند تا که برین صفت بود دل که برد ز چنگشان ما چو شکر گداخته ز آب غم و عجب تر آنک در دل ماست چون شکر غصه چون شرنگشان بیش مپرس حال من زآن که به شرح می دهد از دل و دست ما نشان چشم و دهان تنگشان غم مخور ای دل ار بود یک دو دمی چو دور گل دولت بی ثباتشان خوبی بی درنگشان ابرصفت مریز اشک از پی هجر و وصلشان زان که چو برق بگذرد مدت صلح و جنگشان جان عراقی از جهان گشت ملول و بس حزین کاهوی او رمید از آن عادت چون پلنگشان