غزل شمارهٔ ۲۱۳

هم آبله هم چشم پر آب است دل ما پیمانه صد رنگ شراب است دل ما غافل نتوان بود از این منتخب راز هشدار که یک نقطه کتاب است دل ما باغی که بهارش همه سنگ است دل اوست دشتی که غبارش همه آب است دل ما ما خاک ز جا برده سیلاب جنونیم سرمایه صد خانه خراب است دل ما پیراهن ما کسوت عریانی دریاست یک پرده تنک تر ز حباب است دل ما در بزم وصالت که حیا جام به دست است گر آب شود باده ناب است دل ما منظور بتان هرکه شود حسرتش از ماست یار آینه می بیند و آب است دل ما تا آینه باقی ست همان عکس جمال است ای یأس خروشی که نقاب است دل ما تا چشم گشودیم به خویش آینه دیدیم دریاب که تعبیر چه خواب است دل ما ای آه اثرباخته آتش نفسی چند خون شو که ز دست تو کباب است دل ما یارب نکشد خجلت محرومی دیدار عمری ست که آیینه خطاب است دل ما آیینه همان چشمه توفان خیالی ست بیدل چه توان کرد سراب است دل ما