غزل شمارهٔ ۲۱۲۹

شعله بی طاقتی افسرده در خاکسترم صد شرر پرواز دارد بالش خواب از سرم سیرگلشن چیست تا درمان دل گیرد هوس می کند یاد تو از گل صد چمن رنگین ترم تازه است از من بهار سنبلستان خیال جوهر آیینه زانو بود موی سرم موج بر هم خورده است آیینه پرداز حباب می توان تعمیر دل کرد از شکست پیکرم در غبار نیستی هم آتشم افسرده نیست داغ چون اخگر نمکسودست از خاکسترم می روم ازخویش در هر جنبش آهنگ شوق طایر رنگم غبار شوخی بال و پرم از نزاکت نشیه گیهای می عجزم مپرس کز شکست خویشتن لبریز دل شد ساغرم در محیط حادثات دهر مانند حباب چشم پوشیدن لباس عافیت شد در برم همچوشبنم جذبه خورشید حسنی دیده ام چون نگه پرواز دارد اشک با چشم ترم تخم اشک حیرتم بی ریشه نظاره نیست در گره چون رشته پنهان است موج گوهرم از خط لعل که امشب سرمه خواهد یافتن می پرد بیدل به بال موج چشم ساغرم