غزل شمارهٔ ۲۲۱

بس که از ساز ضعیفی ها خبر داریم ما چنگ می گردیم اگر یک ناله برداریم ما عاشقان را صندل آسودگی دردسر است تا به سر دردی نباشد دردسر داریم ما از کمال ما چه می پرسی که چون آه حباب در خود آتش می زنیم از بس اثر داریم ما خاک گردیدیم و از ما آبرویی گل نکرد رنگ وبوی سبزه های پی سپر داریم ما هرقدر افسرده گردد شعله از خود می رود در شکست بال پرواز دگر داریم ما شش جهت آیینه دار شوخی اظهار اوست نیست جز مژگان حجابی را که برداریم ما هیچ آهی سر نزد کز ما گدازی گل نکرد همچو دل در آب گردیدن جگر داریم ما ما و صبح از یک مقام احرام وحشت بسته ایم از نفس غافل نخواهی بود پر داریم ما رفع کلفت از مزاج تیره بختان مشکل است همچو داغ لاله شام بی سحر داریم ما انفعال هستی از ما برندارد مرگ هم خاک اگر گردیم آبی در نظر داریم ما سجده بالینیم از سامان راحت ها مپرس همچو اشک خود جبین در زیر سر داریم ما بیدل از ما ناتوانان دعوی جرأت مخواه کم زدن از هرچه گویی بیشتر داریم ما