غزل شمارهٔ ۲۲۲۸
ب بیدل دهلوی
0
Altın Yaprak
نه گر دون بلندی نی زمین پستی خویشم
چو شمع از پای تا سر پشت پای هستی خویشم
نوا سنج چه مضراب است ساز فرصتم یارب
که دارد تا جبین غرق عرق تردستی خویشم
نفس هرگام مینا می زند بر سنگ می گوید
به این دوری که دارم بیدماغ مستی خویشم
ندارم جوهر عزمی که احرام نشان بندم
ز یأس آماجگاه ناوک بی شستی خویشم
بیاض نسخه دیگر نیامد در کفم بیدل
درتن مکتب تحیر خوان خط دستی خویشم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş