غزل شمارهٔ ۲۲۷

طرح قیامتی ز جگر می کشیم ما نقاش ناله ایم و اثر می کشیم ما توفان نفس نهنگ محیط تحیریم آفاق را چو آینه درمی کشیم ما ظالم کند به صحبت ما دل ز کین تهی از جیب سنگ نقد شرر می کشیم ما زین عرض جوهری که در آیینه دیده ایم خط بر جریده های هنر می کشیم ما تا حسن عافیت شود آیینه دار ما از داغ دل چو شعله سپر می کشیم ما در وصل هم کنار خیالیم چاره نیست آیینه ایم و عکس به بر می کشیم ما اینجا جواب نامه عاشق تغافل است بیهوده انتظار خبر می کشیم ما آیینه نقشبند طلسم خیال نیست تصویر خود به لوح دگر می کشیم ما وحشت متاع قافله گرد فرصتیم محمل به دوش عمر شرر می کشیم ما تا سجده برده ایم خم پیکر نیاز زین بار زندگی که به سر می کشیم ما این است اگر تصرف عرض شکست رنگ آیینه خیال به زر می کشیم ما خاک بنای ما به هوا گرد می کند بیدل هنوز منت پر می کشیم ما