غزل شمارهٔ ۲۲۸

عمری ست ناز دیده تر می کشیم ما از اشک انتظار گهر می کشیم ما تسخیر حسن درخور حیرت نگاهی است صید عجب به دام نظر می کشیم ما دامن کشان ز ناز به هرسو گذر کنی چون سایه زیر پای تو سر می کشیم ما از خلق اگر کناره گرفتیم مفت ماست کشتی ز چارموج خطر می کشیم ما پرواز ما سری نکشید از شکست بال امروز ناله هم ته پر می کشیم ما ای چرخ پاس آه دل خسته لازم است این رشته را ز پای گهر می کشیم ما عمری ست در ادبکده وضع خامشی از ناله انتقام اثر می کشیم ما شمع خموش انجمن داغ حیرتیم خمیازه خمار نظر می کشیم ما داغ سپهر مرهم کافور می برد زین آه کز جگر چو سحر می کشیم ما همچون نفس بنای جهان بر تردد است در منزلیم و رنج سفر می کشیم ما فرصت کفیل این همه شوخی نمی شود آیینه ای به روی شرر می کشیم ما بیدل به جرم آن که چو آیینه ساده ایم خاکستر است آنچه به بر می کشیم ما