غزل شمارهٔ ۲۳۲

با همه افسردگی مفت تماشاییم ما موج ها د ارد پری چندان که میناییم ما رنگ ها گل کرده ایم اما در آغوش عدم بیضه طاووس زیر بال عنقاییم ما منزل ما محمل ما سعی ما افتادگی ست همچو اشک از کاروان لغزش پاییم ما بی خودی عمری ست از دل می کشد رخت نفس تا برون خود جهانی دیگر آراییم ما نردبان چاک دل تا قصر گردون بردن است چون سحر از خویش آسان برنمی آییم ما گوشه آرام دیگر از کجا یابد کسی چون نفس در خانه دل هم نمی پاییم ما امتیاز وصل و هجران دورباش کس مباد آه از این غفلت که با او نیز تنهاییم ما صرفه کوشش ندارد یاد عمر رفته ام فرصت از کف می رود تا دست می ساییم ما تا به همت بگذریم از هرچه می آید به پیش همچو فرصت یک قلم دی ساز فرداییم ما بی حضوری نیست استقبال از خود رفتگان سجده ای کردی به دامانی که می آییم ما شوخی آثار معنی بی عبارت مشکل است فاش تر گوییم او هم اوست تا ماییم ما بی محابا کیست بیدل از سر ما بگذرد چون شکست آبله یک قطره دریاییم ما