غزل شمارهٔ ۲۳۵

چون شمع ز آتشی که وفا زد به جان ما بال هماست بر سر ما استخوان ما عمری ست هرزه تازی اشک روان ما کو گرد حیرتی که بگیرد عنان ما شمشیر آب داده زنگ ملامتیم باشد درشت گویی مردم فسان ما ما را نظر به فیض نسیم بهار نیست اشک است شبنم گل رنگ خزان ما این رشته تا به حشر مبیناد کوتهی شمعی ست درگرفته نامت زبان ما چشم تری به گوشه دل واخزیده ایم شبنم صفت ز غنچه بس است آشیان ما شمع از حدیث شعله نبرد ه ست صرفه ای آتش مزن به خویش مشو ترجمان ما لخت جگر به دیده ما رنگ اشک ریخت یاقوت آب گشته طلب کن ز کان ما از درد نارسایی پرواز ما مپرس چون نی گره شده ست به صدجا فغان ما در شعله زار داغ هوا نیز آتش است ای باد صبح نگذری از بوستان ما از رنگ رفته گرد سراغی پدید نیست پی باخته ست وحشت خون روان ما صبح نفس متاع جهان ندامتیم ناچیده رفته است به غارت دکان ما بیدل ره دیار فنا بس که روشن است چون شمع چشم بسته رود کاروان ما