غزل شمارهٔ ۲۳۶۰

خلوت پرست گوشه حیرانی خودیم یعنی نگاه دیده قربانی خودیم ما را چو صبح باگل تعمیرکار نیست مشتی غبار عالم ویرانی خودیم لاف بقا و زندگی رفته نازکیست لنگر فروش کشتی توفانی خودیم موگشته ایم و نقش خیال تو مشق ماست حیران صنعت قلم مانی خودیم پر هرزه بود چشم گشودن دین بساط چون شمع جمله اشک پشیمانی خودیم جمعیت از غبار هوای رمیده است صبح جنون بهار پریشانی خودیم چون اشک راز ما به هزار آب شسته اند آیینه خجالت عریانی خودیم خاک فسرده خواری جاوید می کشد عمریست پایمال تن آسانی خودیم دیوار رنگ منع خرام بهار نیست ای خام فطرتان همه زندانی خودیم بیدل چوگردباد ز آرام ما مپرس عمریست درکمند پرافشانی خودیم