غزل شمارهٔ ۲۳۶۱

عزت کلاه بی سر و سامانی خودیم صد شعله نازپرور عریانی خودیم آیینه نقشبند گل امتیاز نیست محو خیال خانه حیرانی خودیم گوهر خمار بستر و بالین نمی کشد سر درکنار زانوی غلتانی خودیم پر می زنیم و هیچ به جایی نمی رسیم وامانده های وحشت مژگانی خودیم دوران سر ز سبحه ما کم نمی شود وانگاه تر دماغ مسلمانی خودیم با آفتاب ذره چه نسبت عیان کند دلدار باقی خود و ما فانی خودیم چون کوه ناله نیز ز ما سر نمی کشد از بسکه زبر بارگرانجانی خودیم پوشیدگی ز هیأت آفاق برده اند حیرت قبای چاره عریانی خودیم خاکستریم و شعله ما آرمیده نیست آیینه کمین پر افشانی خودیم ما را ز تیره بختی ما می توان شناخت چون سایه یکقلم خط پیشانی خودیم بیدل به جلوه گاه حقیقت که می رسد ما غافلان تصور امکانی خودیم