غزل شمارهٔ ۲۳۸۲

شکوه اسباب چند دل به رمیدن دهیم دامن اگر شد بلند گریه به چیدن دهیم درد سر ما و من سخت مکرر شده ست حرف فراموشیی یاد شنیدن دهیم عبرت این انجمن خورد سراپای ما شمع صفت تا کجا لب به گزیدن دهیم غفلت سرشار خلق نیست کفیل شعور چشمی اگر واشود مژده دیدن دهیم عبرت پیری شکست شیشه گردن کشی حوصله را بعد ازین جام خمیدن دهیم هیچکس از باغ دهر صرفه بر جهد نیست بی ثمری را مگر حکم رسیدن دهیم ربشه ما می دود هرزه به باغ خیال آبله کو تا دمی گل به دمیدن دهیم مزرع بیحاصلان وقف حیا پروریست دانه کجا تا به حرص رخصت چیدن دهیم مایه همین عبرتست درگره اشک وآه آنچه ز ما وا کند مزد کشیدن دهیم بسمل این مشهدیم فرصت دیگر کجاست یک دو نفس مهلت است داد تپیدن دهیم زحمت مژگان کشد اشک جهان تاز چند کاش به پایی رسد سر به دویدن دهیم شور طلب همچو شمع قطع نگردد ز ما پاکند ایجاد اگر سر به بریدن دهیم سیر خودش باعثی است کاش به دل رو کند حسن تغافل اداست آینه دیدن دهیم گر همه تن لب شوبم جرأت گفتار کو قاصد ما بیدل است خط به دریدن دهیم