غزل شمارهٔ ۲۴۳۲

منفعل خلق را ناز صنم داشتن زنگی و با آن جمال آینه هم داشتن خاک خوری خوشتر است زین همه تن پروری تا به کی انبان صفت حلق و شکم داشتن می شکند صد کلاه بر فلک اعتبار سوی ادبگاه خاک یک مژه خم داشتن چوب به کرباس پیچ طاسی و چرمی و هیچ نیست جز این دستگاه طبل و علم داشتن کارگه حیرتی ورنه که داردگمان دل به بر و حسرت دیر و حرم داشتن گر طلب عافیت دامن جهدت کشد آبله واری خوش است پاس قدم داشتن محرمی وضع دهر بی عرق شرم نیست آینه صیقل زده ست جبهه ز نم داشتن مهر ازل شامل است با همه ذرات کو ن ننگ کرم گستریست علم کرم داشتن بر رخ ما بافتند پرده تصویر صبح دم زدن را نخواست شرم عدم داشتن آه سر و برگ ما سوخت غم عافیت مهلت عیشی نداد ماتم هم داشتن ای هوس اندوز امن جمع ز آفت شناس خصم سر ناخن است شکل درم داشتن بیدل از امید خلد قطع توهم خوش است جز دل آسوده نیست باغ ارم داشتن