غزل شمارهٔ ۲۴۴

پا به نومیدی شکست آزادی دلخواه ما گرد چین دستی نزد بر دامن کوتاه ما کوشش اشکیم بر ما تهمت جولان مبند تا به خاک از لغزش پا کاش باشد راه ما چون حباب از کارگاه یأس می جوشیم و بس جز شکست دل چه خواهد بود مزد آه ما غفلت کم فرصتی میدان لاف کس مباد در صف آتش علم دار است برگ کاه ما صبح هستی صورت چاک گریبان فناست عمرها شد روز ما می جوشد از بیگاه ما صرف نقصانیم دیگر از کمال ما مپرس عشق پر کرده ست آغوش هلال از ماه ما هر نفس کز جیب دل گل می کند پیغام اوست این رسن عمری ست یوسف می کشد از چاه ما جهل هم نیرنگ آگاهی ست اما فهم کو ماسوا گر وارسی اسمی ست از الله ما پرتو اقبال رحمت بس که عام افتاده است نیست درویشی که باشد کلبه اش بی شاه ما حلقه پرگار گردون تا کجا خواهی شمرد زین کچه بسیار دارد خاک بازیگاه ما دقت بسیار دارد فهم اسرار عدم چشم از عالم بپوشی تا شوی آگاه ما می رویم از خویش و همچون شمع پامال خودیم عجز وا کرده ست بیدل بر سر ما راه ما