غزل شمارهٔ ۲۴۵

کوتاه نیست سلسله دود آه ما آشفتگی به زلف که وا کرد راه ما صاف طرب ز هستی ما درد کلفت است دارد نفس چو آینه روز سیاه ما در یاد جلوه تو دل از دست داده ایم نوحیرت است آینه کم نگاه ما زین باغ سعی شبنم ما داغ یأس برد برگی نیافتیم که گردد پناه ما از دستگاه آبله اقبال ما مپرس در زیر پا شکست ضعیفی کلاه ما چون اشک سر در آبله پیچیده می رویم خاراست اگر همه مژه ریزی به راه ما حیرت گداخت شبنم اشکی بهار کرد باری در این چمن نفسی زد نگاه ما هرجا رسیده ایم تری موج می زند عالم طلسم یک عرق است از گناه ما در عالمی که پیش رود دعوی حسد یارب مباد غفلت ما کینه خواه ما بیدل ز بس که بی اثر عرض هستی ام گردی نکرد در دل آیینه آه ما