غزل شمارهٔ ۲۴۵۰

بی سیر عبرتی نیست ترک حیا نکردن چیزی به پیش دارد سر بر هوا نکردن هنگامه رعونت مندیش خاصه شمع در هر سرآتشی هست تا نقش پا نکردن آیینه حضوریم اما چه می توان کرد شرمت به دیده ما زد قفل وا نکردن در بارگاه اکرام مصنوع بی یقینی است با یک جهان اجابت غیر از دعا نکردن ازشوخ چشمی ما آن جلوه ماند محجوب داد از جنون نگاهی آه از حیا نکردن هر چند رنگ نازت مشاطه غنا بود بر خون ما ستم کرد یاد حنا نکردن حیفست محرم بحر بر موج خرده گیرد با خلق بی حیایی ست شرم از خدا نکردن قلقل نواست مینا ای ساقیان صفیری بر رنگ رفته ما تاکی صدا نکردن وصل گهر درین بحر موقوف بی تلاشی است ای موج مصلحت نیست ترک شنا نکردن نقد غنایم عمر واجستم از رفیقان گفتند دامن هم ازکف رها نکردن انجام کار چون موج منظور هیچکس نیست عمریست می رود پیش رو بر قفا نکردن محجوب گفتگوییم مقدور جستجوییم گفتار ما خموشی ست کردار ما نکردن بیدل غم علایق حیف است بار دوشت سر نیست اینکه باید از تن جدا نکردن