غزل شمارهٔ ۲۵۳۰

بی نشان حسنی که درس جلوه می خواند ز من عالمی بر هم زند تا رنگ گرداند ز من نور غیر ازکسوت عریانی خورشید نیست چشم بند است اینکه او خود را بپوشاند ز من آبیار مزرع خاموشی ام اما چه سود شوق می کارد نفس تا ناله رویاند ز من شهپر عنقاست موج جوهر آیینه ام مزد آن صیقل که تمثالی بخنداند ز من بر غبار الفت این دشت دست افشانده ام یأس می ترسم جنون را هم برون راند ز من هیچ صبح از عهده شامم نمی آید برون داغ نومیدی مگر خورشید جوشاند ز من نخل یٱس از سوختنها دارد امید بهار کاش بی برگی پر پروانه رویاند ز من داغ شد از خجلت بنیاد من سیل فنا آنقدر گردی نمی یابد که بنشاند ز من سایه دار ان به که دیگر بر ندارم سر ز خاک تا توانایی دل موری نرنجاند ز من چون حباب آیینه ام چشمی ست آنهم بی نگاه آه از آن روزی که حیرت دامن افشاند ز من در مقامی کا متحان گیرد عیار اعتبار مایه تمثالی ست گر آیینه بستاند ز من تا نجوشد سرمه ازخاکستر من چون سپند خامشی را هم محبت ناله می داند ز من بیدلم بیدل ز شرم سخت جانیها مپرس دور از آن در خاک هم آب است اگر ماند ز من